وقتی داشتم پایان نامه ارشد می‌نوشتم، اون اوایلش، با استادی که تابحال باهاش درسی نداشتم، بعد چندبار صحبت کردن، وسط پرپوزال نویسی، وسط همه علامت سؤالای من، یک دفعه که رفتم پیشش و صحبت کردیم خیلی برام گنگ و سخت بود و نمیدونستم چیکار باید بکنم، با کلی علامت سوال رفتم از اتاقش، حال بد و استرس هم گرفتم که الان چه غلطی باید بکنم، بعد چندروز بهم پیام داد که مشکلی داری هنوز؟ تونستی اون کارا رو انجام بدی؟نکته مبهمی داری؟... و چقدررر این پیام برای من ارزش داشت🥲 برای منی که دانشجوت نبودم قبلا، شماره اتم نداشتم، شاید چند پیام تو تلگرام بهت داده بودم، بعد چندروز هنوز فکرت درگیر من بوده و گشتی شماره مو پیدا کردی و بهم پیام دادی🥲🥲، فکر کنم هفت هشت سال گذشته و هنوز شیرینی این اتفاق و انسانیت این آدم یادمه،...

الان هم نیاز دارم یک کسی که این مسایل رو میفهمه، دقیق مساله منو واکاوی کنه و بگه تصمیمم درسته یا نه،...😓😓😓

هنوزم به تصمیمم فکر میکنم بی اختیار اشک میریزم،... هی میگم نکنه اشتباهه، نکنه پشیمون بشم، نکنه اگر یکم دیگه تحمل کنم درست شه؟... دارم یک بخش بزرگی از زندگیم رو پاک میکنم، با کلی آدم،...